Перевод: с латинского на все языки

со всех языков на латинский

To intimate

  • 1 denuncio

    dē-nuntĭo ( - cĭo), āvi, ātum, 1, v. a. Orig. t. t. in the lang. of pub. law, relig., and jurispr., to give an official intimation, to make an official announcement or declaration of one's intentions (by means of a messenger, herald, etc.); to announce, intimate, declare, = nuntiando declarare; and with a foll. ut or merely the subjunctive, to intimate, order, command (for syn. cf.: edico, indico, narro, nuntio, refero, defero, renuntio, enuntio, dico).
    I.
    Prop.
    A.
    Polit. lang.
    (α).
    With acc.:

    ut omne bellum, quod denuntiatum indictumque non esset, id injustum esse atque impium judicaretur,

    Cic. Rep. 2, 17;

    so with indictum,

    id. ib. 2, 23 fin. (Fragm. ap. Isid. Orig. 18, 1, 3); id. Off. 1, 11, 36; cf.:

    quos senatus ad denuntiandum bellum miserat,

    id. Fam. 12, 24:

    utrum paucorum ea denuntiata an universae civitatis essent,

    Liv. 24, 37 fin.
    (β).
    With acc. and inf.:

    quod sibi Caesar denuntiaret, se Aeduorum injurias non neglecturum, etc.,

    Caes. B. G. 1, 36, 6:

    cum se scire quae fierent denuntiaret,

    id. ib. 5, 54; Liv. 45, 1 fin. et saep. —And with inf. alone:

    denuntiat centurionibus exsequi caedem,

    Tac. A. 11, 37.—
    (γ).
    With ut or ne: Gaditanos denuntiavisse Gallonio, ut sua sponte excederet Gadibus;

    si id non fecisset, sibi consilium capturos,

    Caes. B. C. 2, 20, 3; cf. Liv. 7, 31:

    nationibus denuntiare, uti auxilia mittant,

    Caes. B. G. 6, 10; cf.:

    per vicos urbesque, ut commeatus expedirent,

    Liv. 44, 26:

    simul denuntiavit ut essent animi parati,

    Caes. B. C. 3, 86 fin.: cf.:

    dictator magistro equitum denuntiavit, ut sese loco teneret, neu, etc.,

    Liv. 8, 30; and so with ne, id. 9, 36 fin.; Vulg. Act. 4, 18.—
    (δ).
    With simp. subj.:

    (legati) denuntient Gallicis populis, multitudinem suam domi contineant,

    Liv. 39, 54 fin.; cf. Suet. Calig. 55:

    (Alcibiades) denuntiavit his (militibus), qui in stationibus erant, observarent lumen, etc.,

    Front. Strat. 3, 12, 1 al. —
    B.
    In relig. lang.
    (α).
    With acc.:

    quibus portentis magna populo Romano bella denuntiabantur,

    Cic. Div. 1, 43, 97:

    caedem Caesari evidentibus prodigiis,

    Suet. Caes. 81 init.; cf. id. Aug. 94; 96; Verg. A. 3, 366 al.—
    (β).
    With ut:

    si quid tale acciderit, ut a deo denuntiatum videatur, ut exeamus e vita,

    Cic. Tusc. 1, 49, 118.—
    C.
    In jurid. lang.
    (α).
    Alicui testimonium, to summon a witness:

    si accusator voluerit testimonium eis denuntiare,

    Cic. Rosc. Am. 38, 110 (cf.:

    denuntiatio testimonii,

    id. Fl. 6, 14); so,

    testibus: quoniam duo genera sunt testium, aut voluntariorum aut eorum, quibus in judiciis publicis lege denuntiatur,

    Quint. 5, 7, 9; cf. ib. § 15; Plin. Ep. 6, 5, 2.— Absol.:

    non denuntiavi,

    Cic. Fl. 15, 35.—
    (β).
    To give notice of a suit or process, Dig. 5, 3, 20, § 6 fin.:

    de isto fundo, Cic. Caecin., 32, 95: in foro denuntiat fundum illum suum esse,

    id. ib. 7, 19.—
    (γ).
    Litem denuntiare, to summon for immediate trial (late Lat.), Symm. Ep. 10, 52; Aur. Vict. Caes. 16, 11.—
    II.
    Transf. beyond the technical sphere, to announce, intimate, declare; to denounce, menace, threaten; with ut, or merely the subjunct., to intimate, order, command. —
    A.
    Of personal subjects.
    (α).
    With acc.:

    ille inimicitias mihi denuntiavit,

    Cic. Phil. 5, 7, 19; cf.:

    populo Romano servitutem,

    id. ib. 5, 8, 21:

    proscriptionem, caedem, direptionem,

    id. Sest. 20, 46; cf. id. ib. 17 fin.; id. Mur. 24 fin. et saep.:

    oculis et aspectu vim tribuniciam,

    id. Agr. 2, 5, 13; id. Att. 13, 12, 3.—
    (β).
    With acc. and inf.:

    Sex. Alfenus denuntiat, sese procuratorem esse,

    Cic. Quint. 6, 27; cf. id. Phil. 6, 3 (with testificor and ante praedico):

    cum se ad omnia, de quibus quisque audire vellet esse paratum denuntiaret,

    id. de Or. 1, 22, 103; id. Rep. 3, 11 fin. et saep.—
    (γ).
    With a relative clause:

    denuntiasti homo adulescens, quid de summa reipublicae sentires,

    Cic. Planc. 22.—
    (δ).
    With ut: mihi Lupus noster subito denuntiavit, ut ad to [p. 548] scriberem, Cic. Fam. 11, 25.—
    (ε).
    With simple subjunctive, = moneo, praedico, ante denuntio, abstineant, etc., Cic. Verr. 1, 12 fin.
    (ζ).
    With de:

    de isto fundo,

    Cic. Caecin. 32 fin.
    (η).
    Absol.:

    monente et denuntiante te,

    Cic. Fam. 4, 3; id. Quint. 17. —
    B.
    Of subjects not personal, to give notice, make known, signify, indicate:

    terra continens adventus hostium multis indiciis ante denuntiat,

    Cic. Rep. 2, 3:

    illa arma non periculum nobis sed praesidium denuntiant,

    id. Mil. 1, 3:

    si ante exortum nubes globabuntur, hiemem asperam denuntiabunt, etc.,

    Plin. 18, 35, 78, § 344:

    caeruleus (color) pluviam denuntiat, igneus euros,

    Verg. G. 1, 453:

    hoc juncti boves, hoc paratus equus, hoc data arma denuntiant,

    Tac. G. 18 fin.:

    arbor statim pestem denuntians,

    Plin. 13, 22, 38, § 118.

    Lewis & Short latin dictionary > denuncio

  • 2 denuntio

    dē-nuntĭo ( - cĭo), āvi, ātum, 1, v. a. Orig. t. t. in the lang. of pub. law, relig., and jurispr., to give an official intimation, to make an official announcement or declaration of one's intentions (by means of a messenger, herald, etc.); to announce, intimate, declare, = nuntiando declarare; and with a foll. ut or merely the subjunctive, to intimate, order, command (for syn. cf.: edico, indico, narro, nuntio, refero, defero, renuntio, enuntio, dico).
    I.
    Prop.
    A.
    Polit. lang.
    (α).
    With acc.:

    ut omne bellum, quod denuntiatum indictumque non esset, id injustum esse atque impium judicaretur,

    Cic. Rep. 2, 17;

    so with indictum,

    id. ib. 2, 23 fin. (Fragm. ap. Isid. Orig. 18, 1, 3); id. Off. 1, 11, 36; cf.:

    quos senatus ad denuntiandum bellum miserat,

    id. Fam. 12, 24:

    utrum paucorum ea denuntiata an universae civitatis essent,

    Liv. 24, 37 fin.
    (β).
    With acc. and inf.:

    quod sibi Caesar denuntiaret, se Aeduorum injurias non neglecturum, etc.,

    Caes. B. G. 1, 36, 6:

    cum se scire quae fierent denuntiaret,

    id. ib. 5, 54; Liv. 45, 1 fin. et saep. —And with inf. alone:

    denuntiat centurionibus exsequi caedem,

    Tac. A. 11, 37.—
    (γ).
    With ut or ne: Gaditanos denuntiavisse Gallonio, ut sua sponte excederet Gadibus;

    si id non fecisset, sibi consilium capturos,

    Caes. B. C. 2, 20, 3; cf. Liv. 7, 31:

    nationibus denuntiare, uti auxilia mittant,

    Caes. B. G. 6, 10; cf.:

    per vicos urbesque, ut commeatus expedirent,

    Liv. 44, 26:

    simul denuntiavit ut essent animi parati,

    Caes. B. C. 3, 86 fin.: cf.:

    dictator magistro equitum denuntiavit, ut sese loco teneret, neu, etc.,

    Liv. 8, 30; and so with ne, id. 9, 36 fin.; Vulg. Act. 4, 18.—
    (δ).
    With simp. subj.:

    (legati) denuntient Gallicis populis, multitudinem suam domi contineant,

    Liv. 39, 54 fin.; cf. Suet. Calig. 55:

    (Alcibiades) denuntiavit his (militibus), qui in stationibus erant, observarent lumen, etc.,

    Front. Strat. 3, 12, 1 al. —
    B.
    In relig. lang.
    (α).
    With acc.:

    quibus portentis magna populo Romano bella denuntiabantur,

    Cic. Div. 1, 43, 97:

    caedem Caesari evidentibus prodigiis,

    Suet. Caes. 81 init.; cf. id. Aug. 94; 96; Verg. A. 3, 366 al.—
    (β).
    With ut:

    si quid tale acciderit, ut a deo denuntiatum videatur, ut exeamus e vita,

    Cic. Tusc. 1, 49, 118.—
    C.
    In jurid. lang.
    (α).
    Alicui testimonium, to summon a witness:

    si accusator voluerit testimonium eis denuntiare,

    Cic. Rosc. Am. 38, 110 (cf.:

    denuntiatio testimonii,

    id. Fl. 6, 14); so,

    testibus: quoniam duo genera sunt testium, aut voluntariorum aut eorum, quibus in judiciis publicis lege denuntiatur,

    Quint. 5, 7, 9; cf. ib. § 15; Plin. Ep. 6, 5, 2.— Absol.:

    non denuntiavi,

    Cic. Fl. 15, 35.—
    (β).
    To give notice of a suit or process, Dig. 5, 3, 20, § 6 fin.:

    de isto fundo, Cic. Caecin., 32, 95: in foro denuntiat fundum illum suum esse,

    id. ib. 7, 19.—
    (γ).
    Litem denuntiare, to summon for immediate trial (late Lat.), Symm. Ep. 10, 52; Aur. Vict. Caes. 16, 11.—
    II.
    Transf. beyond the technical sphere, to announce, intimate, declare; to denounce, menace, threaten; with ut, or merely the subjunct., to intimate, order, command. —
    A.
    Of personal subjects.
    (α).
    With acc.:

    ille inimicitias mihi denuntiavit,

    Cic. Phil. 5, 7, 19; cf.:

    populo Romano servitutem,

    id. ib. 5, 8, 21:

    proscriptionem, caedem, direptionem,

    id. Sest. 20, 46; cf. id. ib. 17 fin.; id. Mur. 24 fin. et saep.:

    oculis et aspectu vim tribuniciam,

    id. Agr. 2, 5, 13; id. Att. 13, 12, 3.—
    (β).
    With acc. and inf.:

    Sex. Alfenus denuntiat, sese procuratorem esse,

    Cic. Quint. 6, 27; cf. id. Phil. 6, 3 (with testificor and ante praedico):

    cum se ad omnia, de quibus quisque audire vellet esse paratum denuntiaret,

    id. de Or. 1, 22, 103; id. Rep. 3, 11 fin. et saep.—
    (γ).
    With a relative clause:

    denuntiasti homo adulescens, quid de summa reipublicae sentires,

    Cic. Planc. 22.—
    (δ).
    With ut: mihi Lupus noster subito denuntiavit, ut ad to [p. 548] scriberem, Cic. Fam. 11, 25.—
    (ε).
    With simple subjunctive, = moneo, praedico, ante denuntio, abstineant, etc., Cic. Verr. 1, 12 fin.
    (ζ).
    With de:

    de isto fundo,

    Cic. Caecin. 32 fin.
    (η).
    Absol.:

    monente et denuntiante te,

    Cic. Fam. 4, 3; id. Quint. 17. —
    B.
    Of subjects not personal, to give notice, make known, signify, indicate:

    terra continens adventus hostium multis indiciis ante denuntiat,

    Cic. Rep. 2, 3:

    illa arma non periculum nobis sed praesidium denuntiant,

    id. Mil. 1, 3:

    si ante exortum nubes globabuntur, hiemem asperam denuntiabunt, etc.,

    Plin. 18, 35, 78, § 344:

    caeruleus (color) pluviam denuntiat, igneus euros,

    Verg. G. 1, 453:

    hoc juncti boves, hoc paratus equus, hoc data arma denuntiant,

    Tac. G. 18 fin.:

    arbor statim pestem denuntians,

    Plin. 13, 22, 38, § 118.

    Lewis & Short latin dictionary > denuntio

  • 3 familiāris

        familiāris e, adj. with comp. and sup.    [familia], of a house, of a household, belonging to a family, household, domestic, private: res familiares: suam rem familiarem auxisse, his estate, Cs.: copiae, L.: funus: parricidium, i. e. committed on a member of the same family: Lar.— Plur m. as subst: quidam familiarium, of the slaves, L.— Familiar, intimate, friendly: videmus Papum Luscino familiarem fuisse, etc.: amicitia, S.: voltus ille: conloquium, L.: iura, rights of intimacy, L.: familiarior nobis propter, etc.: homo amantissimus familiarissimus.—As subst m., a friend, intimate acquaintance, companion: est ex meis intimis familiaribus: familiarem suum conloquitur, Cs.: familiarissimi eius.—In augury, one's own (of those parts of the victim which related to the party offering): (haruspices) fissum familiare tractant: ostentum, L.
    * * *
    I
    member of household (family/servant/esp. slave); familiar acquaintance/friend
    II
    familiaris, familiare ADJ
    domestic; of family; intimate; (familiaris res = one's property or fortune)

    Latin-English dictionary > familiāris

  • 4 intima

    intĭmus, a, um, adj. sup. [in-ter; cf. interior], inmost, innermost, most secret, most profound, most intimate (class.).
    I.
    Lit.:

    traxit ex intimo ventre suspirium,

    from the deepest part, Plaut. Truc. 2, 7, 41:

    in eo sacrario intimo,

    Cic. Verr. 2, 4, 45, § 99:

    in urbis intimam partem venisse,

    id. ib. 2, 5, 37, §

    96: abdidit se in intimam Macedoniam,

    id. Fam. 13, 29, 4:

    Tartara,

    Verg. G. 4, 481:

    praecordia,

    Ov. M. 4, 506:

    pectus,

    Cat. 61, 177.—
    II.
    Trop.
    A.
    Adj.
    1.
    Profound, inward, deepest, inmost:

    ex intima philosophia,

    Cic. Leg. 1, 5:

    consilia,

    id. Verr. 1, 6, 17:

    cogitationes,

    id. Sull. 23, 64:

    sermo,

    i. e. soliloquy, id. Tusc. 2, 21, 49:

    animus,

    id. ib. 4, 9, 21:

    artificium,

    id. Clu. 21, 58:

    ars,

    id. Or. 53, 179:

    amicitia,

    Nep. Alcib. 5, 3:

    familiaritas,

    id. Att. 12, 1.—
    2.
    Of persons, intimate, near:

    ex meis intimis familiaribus,

    Cic. Att. 3, 1, 3:

    intimi ipsius amici,

    Tac. A. 4, 29; 16, 17; 16, 34:

    inter intimos amicos habere,

    id. H. 1, 71:

    scis quam intimum habeam te,

    Ter. Eun. 1, 2, 47; Suet. Dom. 14. — With dat.:

    me fuisse huic fateor intimum,

    Plaut. Truc. 1, 1, 61:

    Catilinae,

    Cic. Cat. 2, 5, 9:

    Clodio,

    id. Phil. 2, 19, 48.— With apud:

    facere se intimum apud aliquem,

    Plaut. Mil. 2, 1, 30. —
    B.
    Subst.: intĭmus, i, m., a most intimate friend:

    unus ex meis familiarissimis atque intimis,

    Cic. Fam. 13, 27, 2; cf. 3, 1, 3; id. Rosc. Am. 40, 116; id. Att. 4, 16, 1:

    ex intimis regis,

    Nep. Con. 2, 2:

    intimi amicorum Vitellii,

    Tac. H. 3, 56 fin.
    2.
    intĭma, ōrum, n., the inmost parts:

    finium,

    Liv. 34, 47, 8:

    scalpuntur intima versu,

    Pers. 1, 21.— Sing. (rare):

    se in intimum conicere,

    Cic. Cael. 26, 62.— Adv.: intĭmē, in the inmost part, inwardly, internally; most intimately, most cordially, most strongly (class. only in the trop. signif.).
    1.
    Lit.:

    uri intime,

    App. M. 2, p. 118, 5; id. Dogm. Plat. 2, p. 24, 41.—
    2.
    Trop.:

    utebatur intime Q. Hortensio,

    was on terms of close intimacy with, Nep. Att. 5:

    intime commendari,

    Cic. Q. Fr. 1, 2, 2.

    Lewis & Short latin dictionary > intima

  • 5 intimus

    intĭmus, a, um, adj. sup. [in-ter; cf. interior], inmost, innermost, most secret, most profound, most intimate (class.).
    I.
    Lit.:

    traxit ex intimo ventre suspirium,

    from the deepest part, Plaut. Truc. 2, 7, 41:

    in eo sacrario intimo,

    Cic. Verr. 2, 4, 45, § 99:

    in urbis intimam partem venisse,

    id. ib. 2, 5, 37, §

    96: abdidit se in intimam Macedoniam,

    id. Fam. 13, 29, 4:

    Tartara,

    Verg. G. 4, 481:

    praecordia,

    Ov. M. 4, 506:

    pectus,

    Cat. 61, 177.—
    II.
    Trop.
    A.
    Adj.
    1.
    Profound, inward, deepest, inmost:

    ex intima philosophia,

    Cic. Leg. 1, 5:

    consilia,

    id. Verr. 1, 6, 17:

    cogitationes,

    id. Sull. 23, 64:

    sermo,

    i. e. soliloquy, id. Tusc. 2, 21, 49:

    animus,

    id. ib. 4, 9, 21:

    artificium,

    id. Clu. 21, 58:

    ars,

    id. Or. 53, 179:

    amicitia,

    Nep. Alcib. 5, 3:

    familiaritas,

    id. Att. 12, 1.—
    2.
    Of persons, intimate, near:

    ex meis intimis familiaribus,

    Cic. Att. 3, 1, 3:

    intimi ipsius amici,

    Tac. A. 4, 29; 16, 17; 16, 34:

    inter intimos amicos habere,

    id. H. 1, 71:

    scis quam intimum habeam te,

    Ter. Eun. 1, 2, 47; Suet. Dom. 14. — With dat.:

    me fuisse huic fateor intimum,

    Plaut. Truc. 1, 1, 61:

    Catilinae,

    Cic. Cat. 2, 5, 9:

    Clodio,

    id. Phil. 2, 19, 48.— With apud:

    facere se intimum apud aliquem,

    Plaut. Mil. 2, 1, 30. —
    B.
    Subst.: intĭmus, i, m., a most intimate friend:

    unus ex meis familiarissimis atque intimis,

    Cic. Fam. 13, 27, 2; cf. 3, 1, 3; id. Rosc. Am. 40, 116; id. Att. 4, 16, 1:

    ex intimis regis,

    Nep. Con. 2, 2:

    intimi amicorum Vitellii,

    Tac. H. 3, 56 fin.
    2.
    intĭma, ōrum, n., the inmost parts:

    finium,

    Liv. 34, 47, 8:

    scalpuntur intima versu,

    Pers. 1, 21.— Sing. (rare):

    se in intimum conicere,

    Cic. Cael. 26, 62.— Adv.: intĭmē, in the inmost part, inwardly, internally; most intimately, most cordially, most strongly (class. only in the trop. signif.).
    1.
    Lit.:

    uri intime,

    App. M. 2, p. 118, 5; id. Dogm. Plat. 2, p. 24, 41.—
    2.
    Trop.:

    utebatur intime Q. Hortensio,

    was on terms of close intimacy with, Nep. Att. 5:

    intime commendari,

    Cic. Q. Fr. 1, 2, 2.

    Lewis & Short latin dictionary > intimus

  • 6 dē-nūntiō

        dē-nūntiō āvī, ātus, āre,    to announce, declare, denounce, menace, threaten, intimate, order, command: inimicitias mihi: populo R. servitutem: ab amico timor denuntiari solet?: sese procuratorem esse: eos cavendos esse: quid de summā rei p. sentires: mihi, ut ad te scriberem: ante denuntio, abstineant, etc.: venisset, si esset denuntiatum.—In public life, to announce, intimate, declare, pronounce, proclaim, direct, order, command: bellum, quod denuntiatum indictumque non esset: se non neglecturum, etc., Cs.: se scire quae fierent, Cs.: populo, Aemilium pugnasse, etc., L.: Gallonio, ut excederet Gadibus, gave orders, Cs.: per vicos urbīsque, ut commeatūs expedirent, L.: ei senatus, ne oppugnaret, etc.: venerant denuntiatum Fabio senatūs verbis, ne, etc., L.: Gallicis populis, multitudinem suam domi contineant, L.: centurionibus exsequi, Ta.—In religion, to portend, threaten, foretell, warn, direct: quibus portentis magna populo R. bella denuntiabantur: Celaeno tristīs denuntiat iras, V.: a deo denuntiatum, ut exeamus e vitā.—In law, to give formal notice: iudici: domum, to serve notice at the house: testimonium eis, summon them as witnesses: in iudicium, give notice to attend: fratres saltem ex hibe: ‘non denuntiavi,’ I have not summoned them: de isto fundo Caecinae, to serve notice of an action: in foro denuntiat fundum illum suum esse, makes claim.—Fig., of things, to give notice, make known, signify, indicate: terra adventūs hostium multis indiciis ante denuntiat: illa arma non periculum nobis denuntiant: Caeruleus (color) pluviam denuntiat, V.: hoc data arma denuntiant, Ta.

    Latin-English dictionary > dē-nūntiō

  • 7 intimus or intumus

        intimus or intumus adj. sup.    [ANA-], inmost, innermost, deepest, profound: in eo sacrario intimo: abdidit se in intimam Macedoniam: angulus, H.: Tartara, V.: praecordia, O.—As subst n.: se in intimum conicere (balnearum): finium, L. —Fig., profound, inward, deepest, inmost: sensūs civitatis: cogitationes: sermo, i. e. soliloquy: ars: amicitia, N.—Of persons, intimate, near, close: familiares: scis quam intumum Habeam te, T.: eorum consiliis, T.: Catilinae.— Plur m. as subst, intimate friends: unus ex meis intimis: regis, N.

    Latin-English dictionary > intimus or intumus

  • 8 sodālis

        sodālis is, adj.,    of companions, friendly, companionable, sociable: turba, O.: nec desunt Veneris sodali Vina craterae, H.—As subst m. and f an associate, mate, fellow, intimate, comrade, crony, boon-companion: habui semper sodalīs... epulabar cum sodalibus: aequales sodalesque adulescentium Tarquiniorum, L.: Pompei meorum prime sodalium, H.: istius in hoc morbo: veterem tutare sodalem, O.—In an association, a fellowmember, associate: in Lupercis sodales.—A participator, accomplice, conspirator: alquos sodalīs vocare.
    * * *
    companion, associate, mate, intimate, comrade, crony; accomplice, conspirator

    Latin-English dictionary > sodālis

  • 9 cupla

    I
    string, rope; tie, bond, fastening; leash, harness; mooring cable; ligament; friendly/close relationship, bond, intimate connection; (used in grammar)
    II
    small barrel/cask/tub; niche in a columbarium (for ashes); small burying vault; friendly/close relationship, bond, intimate connection; (used in grammar)

    Latin-English dictionary > cupla

  • 10 familiaritas

    fămĭlĭārĭtas, ātis, f. [familiaris, II. B. I.], familiarity, intimacy, familiar intercourse, friendship, intimate acquaintance.
    I.
    Prop. (freq. and class.; in sing. and plur.;

    syn.: amicitia, necessitudo, notitia): familiaritas tanta nullo cum hospite... ut nihil sit familiaritate nostra conjunctius,

    Cic. Fam. 13, 19, 1; cf.:

    cum Antipatro Derbete mihi... summa familiaritas intercedit,

    id. ib. 13, 73, 2:

    cum P. Terentio Hispone mihi summa familiaritas consuetudoque est,

    id. ib. 13, 65, 1:

    viri boni... familiaritate conjuncti,

    id. Off. 1, 17, 55:

    memorabilis C. Laelii et P. Scipionis,

    id. Lael. 1, 4:

    digna mihi res nostrā familiaritate visa est,

    id. ib.: Verginii familiaritate delector, id. ib. 27, 101:

    familiaritatem consuetudo affert,

    id. Deiot. 14, 39:

    in alicujus familiaritatem venire,

    id. Fam. 7, 15, 2:

    in familiaritatem intrare penitus,

    id. Q. Fr. 1, 1, 5, § 15:

    se insinuare,

    id. Caecin. 5, 13:

    sese dare,

    id. Verr. 2, 2, 70, § 169:

    recipere aliquem,

    id. Phil. 2, 32, 78:

    ad ali cujus familiaritatem se applicare,

    id. Clu. 16, 46:

    versatus in intima familiaritate hominis potentissimi,

    id. Balb. 26, 58:

    aliquem familiaritate devincire,

    id. Q. Fr. 1, 2, 2, § 4 et saep.—In plur.:

    consuetudines et familiaritates,

    Cic. Off. 1, 17, 53:

    inveteratas familiaritates exstinguere (opp.: odia sempiterna),

    id. Lael. 10, 35:

    jam a sapientium familiaritatibus ad vulgares amicitias oratio nostra delabitur,

    id. ib. 21, 76.—
    II.
    Transf., in plur. concr. for familiares, intimate acquaintances, friends:

    omnes amicitias et familiaritates intra breve tempus afflixit,

    Suet. Tib. 51 fin. —In sing.:

    e praecipua familiaritate Neronis,

    Tac. A. 15, 50.

    Lewis & Short latin dictionary > familiaritas

  • 11 innuo

    in-nŭo, ŭi, ūtum, 3, v. n., to give a nod, to nod to; to give a sign, to intimate, hint.
    (α).
    With dat.:

    ubi ego innuero vobis,

    Plaut. Rud. 3, 4, 26:

    abiens innuit mihi,

    Ter. Eun. 4, 5, 9:

    stabat innuebat digito similis vocanti,

    Plin. Ep. 7, 27, 9.—
    (β).
    Absol.:

    ne mora sit, si innuerim, quin pugnus in mala haereat,

    Ter. Ad. 2, 1, 17:

    ubi innuerint,

    Liv. 8, 4, 2:

    coram licet innuat atque Rescribat,

    Juv. 6, 140:

    aqua innuetur his signis esse tenus,

    Vitr. 8, 5 ext.
    II.
    To mean, intimate, signify, = significo, Don. ad Ter. Ad. 2, 1, 46.

    Lewis & Short latin dictionary > innuo

  • 12 perfamiliaris

    per-fămĭlĭāris, e, adj., very intimate, very familiar (class.):

    perfamiliaris Philisto,

    Cic. Q. Fr. 2, 11 (13), 4.—In tmesi:

    Phaedon Socrati per fuit familiaris,

    Gell. 2, 18, 1.—
    II.
    Subst.: perfămĭlĭāris, is, m., a very intimate or familiar friend (class.):

    meus,

    Cic. Fam. 13, 51:

    Epicuri,

    id. Fin. 5, 31, 94:

    M. Antonii,

    id. Brut. 45, 168.

    Lewis & Short latin dictionary > perfamiliaris

  • 13 arcānus

        arcānus adj.    [arca], secret, trusty, silent: nox, O.—Hidden, close, secret, private, concealed: consilia, H.: Littera, O.: sensūs, V.: sacra, mysteries, H.—Poet., of Ceres, H. — As subst n., a secret, mystery: nox arcanis fidissima, O.: arcani Fides prodiga, H.: si quid arcani fuerit, L.: prodere, Iu.: fatorum arcana, V.: Iovis, secret decrees, H.
    * * *
    I
    arcana, arcanum ADJ
    secret, private, hidden; intimate, personal; confidential; mysterious, esoteric
    II
    confidant, trustworthy friend, keeper of secrets

    Latin-English dictionary > arcānus

  • 14 coniūnctus

        coniūnctus adj. with comp. and sup.    [P. of coniungo], connected: ratis coniuncta crepidine saxi Expositis scalis, V.—Of places, adjoining, bordering upon, near, close: loca castris, Cs.: Paphlagonia Cappadociae, N. — Connected by marriage, married: digno viro, V.—United by relationship, associated, allied, kindred, intimate, friendly: civium omnium sanguis, kindred: cum aliquo vinculis adfinitatis: equites concordiā coniunctissimi: sanguine, S.: propinquitatibus adfinitatibusque, Cs.: quis mihi debet esse coniunctior?: ab stirpe Atridis, V.: inter se coniunctissimi: Pompeium coniunctum (sc. sibi) non offendit, N.: sontibus, Cu.: populo R. civitas, Cs.: in re p., i. e. of the same party.—Fig., connected, pertaining, accordant, agreeing, conformable: esse quiddam inter nos: nihil cum virtute: iustitia intellegentiae: vanitati coniunctior quam liberalitati: libido scelere: constantia inter augures, harmonious.

    Latin-English dictionary > coniūnctus

  • 15 contubernium

        contubernium ī, n    [com-+taberna], companionship in a tent, the relation of a general and his personal follower: contuberni necessitudo: patris, S.: alqm contubernio aestimare, by intimate companionship, Ta.: militum, with the soldiers, Ta.: muliebris militiae, concubinage.—Of animals, a dwelling together, Ph.—Of slaves, marriage, Cu.— A common war-tent: deponere in contubernio arma, Cs.— An abode of slaves, Ta.
    * * *
    companionship in a tent; band/brotherhood; shared war tent; apartment/lodging; cohabitation, concubinage (with/between slaves); attendance on a general

    Latin-English dictionary > contubernium

  • 16 convīctor

        convīctor ōris, m    [com-+VIV-], a table companion, messmate, familiar friend, H., C.
    * * *
    messmate, friend, companion; one who lives with a person on intimate terms

    Latin-English dictionary > convīctor

  • 17 cōpula

        cōpula ae, f    [com-+AP-], a band, rope, thong, tie, fastening: copulā vinctus, N.: Copula detrahitur canibus, O.: copulis continebantur (naves), grapnel-hooks, Cs.—A bond, tie: inrupta tenet (of love), H.: talium virorum (of friendship), N.
    * * *
    string/rope; tie/bond, fastening/clasp; leash/harness; mooring cable; ligament; friendly/close relationship, bond, intimate connection; (used in grammar)

    Latin-English dictionary > cōpula

  • 18 cōpulātus

        cōpulātus adj. with comp.    [P. of copulo], joined, united, connected: quaedam (opp. simplicia): verba: nihil copulatius quam, etc.
    * * *
    I
    copulata -um, copulatior -or -us, copulatissimus -a -um ADJ
    closely connected/associated/joined (blood/marriage); intimate; compound/complex
    II
    connecting/joining together

    Latin-English dictionary > cōpulātus

  • 19 familiāritās

        familiāritās ātis, f    [familiaris], familiarity, intimacy, familiar intercourse, friendship, intimate acquaintance: magna cum eo, T.: intima: ut nihil sit familiaritate nostrā coniunctius: memorabilis Laeli et Scipionis: familiaritatem consuetudo adfert: hunc in familiaritatem recipiebat: e praecipuā familiaritate Neronis, Ta.: adulescentium familiaritates adpetere, S.
    * * *
    intimacy; close friendship; familiarity

    Latin-English dictionary > familiāritās

  • 20 habeō

        habeō uī (old perf subj. habessit for habuerit, C.), itus, ēre    [HAB-], to have, hold, support, carry, wear: arma: anulum: arma hic paries habebit, H.: coronam in capite: soccos et pallium: catenas: Faenum in cornu, H.: aquilam in exercitu, S.— To have, hold, contain: quod (fanum) habebat auri: non me Tartara habent, V.: quem quae sint habitura deorum Concilia, etc., V.: Quae regio Anchisen habet? V.: quod habet lex in se: suam (nutricem) cinis ater habebat, V.— To have, hold, occupy, inhabit: urbem, S.: arcem: quā Poeni haberent (sc. castra), L.: Hostis habet muros, V. —Of relation or association, to have: in matrimonio Caesenniam: eos in loco patrui: uxores: patrem: (legionem) secum, Cs.: apīs in iubā: mecum scribas: quibus vendant, habere, Cs.: conlegam in praeturā Sophoclem: civitates stipendiarias, Cs.: cognitum Scaevolam: inimicos civīs: duos amicissimos: eum nuptiis adligatum: quem pro quaestore habuit.— To have, be furnished with: voltum bonum, S.: pedes quinque: Angustos aditūs, V.: manicas, V.— To have, hold, keep, retain, detain: haec cum illis sunt habenda (opp. mittenda), T.: si quod accepit habet: Bibulum in obsidione, Cs.: in liberis custodiis haberi, S.: in vinculis habendi, S.: mare in potestate, Cs.: in custodiam habitus, lodged, L.: ordines, preserve, S.: alios in eā fortunā, ut, etc., L.: exercitus sine inperio habitus, S.: Marium post principia, station, S.: Loricam Donat habere viro, gives to keep, V.: inclusum senatum.—Of ownership or enjoyment, to have, own, possess, be master of: agros: Epicratis bona omnia: in Italiā fundum: quod non desit, H.: (divitias) honeste, enjoy, S.: (leges) in monumentis habemus, i. e. are extant: sibi hereditatem: illam suas res sibi habere iussit (the formula of divorcing a wife): in vestrā amicitiā divitias, S.: nos Amaryllis habet, has my love, V.: habeo, non habeor a Laide: habet in nummis, in praediis, is rich: ad habendum nihil satis esse: amor habendi, V.: Unde habeas, quaerit nemo, sed oportet habere, Iu.— To have, get, receive, obtain: a me vitam, fortunas: imperium a populo R.: habeat hoc praemi tua indignitas: granum ex provinciā: plus dapis, H.: Partem opere in tanto, a place, V.: graviter ferit atque ita fatur, Hoc habet, it reaches him, V.: certe captus est, habet! (i. e. volneratus est) T.— To find oneself, be, feel, be situated, be off, come off: se non graviter: bene habemus nos: praeclare se res habebat: quo pacto se habeat provincia: bene habent tibi principia, T.: bene habet, it is well: atqui Sic habet, H.: credin te inpune habiturum? escape punishment, T.: virtus aeterna habetur, abides, S.— To make, render: uti eos manifestos habeant, S.: pascua publica infesta, L.—With P. perf. pass., periphrast. for perf act.: vectigalia redempta, has brought in and holds, Cs.: domitas libidines: quae conlecta habent Stoici: de Caesare satis dictum: pericula consueta, S.: neque ea res falsum me habuit, S.: edita facinora, L.— To treat, use, handle: duriter se, T.: equitatu agmen adversariorum male, Cs.: exercitum luxuriose, S.: eos non pro vanis hostibus, sed liberaliter, S.: saucii maiore curā habiti, L.— To hold, direct, turn, keep: iter hac, T.: iter ad legiones, Cs.— To hold, pronounce, deliver, utter, make: orationem de ratione censoriā: contionem ad urbem: post habitam contionem: gratulationibus habendis celebramur: quae (querelae) apud me de illo habebantur: verba.— To hold, convene, conduct, cause to take place: comitia haberi siturus: senatum, Cs.: censum: Consilium summis de rebus, V.— To hold, govern, administer, manage, wield: rem p., S.: qui cultus habendo Sit pecori, V.: animus habet cuncta, neque ipse habetur, S.: aptat habendo Ensem, V.—Of rank or position, to hold, take, occupy: priores partīs Apud me, T.: Statum de tribus secundarium.—Fig., to have, have in mind, entertain, cherish, experience, exhibit, be actuated by: si quid consili Habet, T.: alienum animum a causā: tantum animi ad audaciam: plus animi quam consili: amorem in rem p.: in consilio fidem: gratiam, gratias habere; see gratia.— To have, have in mind, mean, wish, be able: haec habebam fere, quae te scire vellem, this was in substance what, etc.: haec habui de amicitiā quae dicerem: quod huic responderet, non habebat: haec fere dicere habui de, etc.: illud adfirmare pro certo habeo, L.—Prov.: quā digitum proferat non habet.—With P. fut. pass., to have, be bound: utrumne de furto dicendum habeas, Ta.: si nunc primum statuendum haberemus, Ta. — To have, have in mind, know, be acquainted with, be informed of: regis matrem habemus, ignoramus patrem: habes consilia nostra, such are: In memoriā habeo, I remember, T.: age, si quid habes, V.—With in animo, to have in mind, purpose, intend, be inclined: rogavi, ut diceret quid haberet in animo: istum exheredare in animo habebat: hoc (flumen) transire, Cs.: bello eum adiuvare, L. — To have in mind, hold, think, believe, esteem, regard, look upon: neque vos neque deos in animo, S.: haec habitast soror, T.: alquos magno in honore, Cs.: Iunium (mensem) in metu, be afraid of: omnīs uno ordine Achivos, all alike, V.: hi numero inpiorum habentur, Cs.: quem nefas habent nominare: deos aeternos: habitus non futtilis auctor, V.: cum esset habendus rex: non nauci augurem: cuius auctoritas magni haberetur, Cs.: id pro non dicto habendum, L.: sic habeto, non esse, etc.: non necesse habeo dicere: eam rem habuit religioni, a matter of conscience: ludibrio haberi, T.: duritiam voluptati, regard as pleasure, S.— To have, have received, have acquired, have made, have incurred: a me beneficia, Cs.: tantos progressūs in Stoicis.—With satis, to have enough, be content, be satisfied: sat habeo, T.: a me satis habent, tamen plus habebunt: non satis habitum est, quaeri, etc.— To have, be characterized by, exercise, practise: salem, T.: habet hoc virtus, ut, etc., this is characteristic of merit: locus nihil habet religionis: celerem motum, Cs.: neque modum neque modestiam, S.: silentium haberi iussit, observed, S.: habebat hoc Caesar, quem cognorat, etc., this was Caesar's way: ornamenta dicendi.— To have, involve, bring, render, occasion, produce, excite: primus adventus equitatūs habuit interitum: habet amoenitas ipsa inlecebras: latrocinia nullam habent infamiam, Cs.— To hold, keep, occupy, engage, busy, exercise, inspire: hoc male habet virum, vexes, T.: animalia somnus habebat, V.: sollicitum te habebat cogitatio periculi: Qui (metus) maior absentīs habet, H.— To take, accept, bear, endure: eas (iniurias) gravius aequo, S.: aegre filium id ausum, L.— To keep, reserve, conceal: Non clam me haberet quod, etc., T.: secreto hoc audi, tecum habeto.— To keep, spend, pass: adulescentiam, S.: aetatem procul a re p., S.—With rem, to have to do, be intimate: quocum uno rem habebam, T.
    * * *
    habere, habui, habitus V
    have, hold, consider, think, reason; manage, keep; spend/pass (time)

    Latin-English dictionary > habeō

См. также в других словарях:

  • intimate — [in′tə mət; ] for v. [, in′təmāt΄] adj. [altered (infl. by the v.) < earlier intime < Fr < L intimus, superl. of intus, within: see INTESTINE] 1. pertaining to the inmost character of a thing; fundamental [the intimate structure of the… …   English World dictionary

  • Intimate — may refer to:* Intimate examination, a physical examination for medical purposes that includes examination of the breasts, genitalia, or rectum of a patient * Intimate ion pair, the interactions between a cation, anion and surrounding solvent… …   Wikipedia

  • Intimate — In ti*mate, a. [Formerly intime, L. intimus, a superl. corresponding to the compar. interior: cf. F. intime. The form intimate is due to confusion with intimate, v. t. See {Interior}.] [1913 Webster] 1. Innermost; inward; internal; deep seated;… …   The Collaborative International Dictionary of English

  • Intimate and Live — Saltar a navegación, búsqueda Intimate And Live World Tour Gira de Kylie Minogue Lugar(es) 21 Álbum(es) Impossible Princess Fecha de inicio 2 de junio de 1998 …   Wikipedia Español

  • Intimate — In ti*mate, v. t. [imp. & p. p. {Intimated}; p. pr. & vb. n. {Intimating}.] [L. intimatus, p. p. of intimare to put, bring, drive, or press into, to announce, make known, from intimus the inmost. See {Intimate}, a.] [1913 Webster] 1. To announce; …   The Collaborative International Dictionary of English

  • Intimate media — are media artifacts created and collected by individuals, friends, and families to capture and commemorate aspects of family and intimate relationships. Intimate media includes such things as personal and family photo collections, home videos and …   Wikipedia

  • Intimate - The Acoustic Album — Bootleg Мадонны Дата выпуска 5 июня 2007 Записан 1986 2004 Жанр Поп,Популярная музыка Продюсер …   Википедия

  • Intimate and Interactive — is the title of a television program aired on the Canadian music video channel MuchMusic. It is not a regularly scheduled program, but airs on average three or four times a year, and features contemporary artists live in concert at the CHUM City… …   Wikipedia

  • Intimate Strangers — United States theatrical poster Directed by Patrice Leconte Produced …   Wikipedia

  • Intimate Confessions Of A Chinese Courtesan — (Ai Nu) est un film hong kongais réalisé par Chu Yuan, sorti en 1972. Sommaire 1 Synopsis 2 Fiche technique 3 Distribution …   Wikipédia en Français

  • Intimate confessions of a chinese courtesan — (Ai Nu) est un film hong kongais réalisé par Chu Yuan, sorti en 1972. Sommaire 1 Synopsis 2 Fiche technique 3 Distribution …   Wikipédia en Français

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»